တချို့ရုပ်ရှင်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ နှစ်တွေဟောင်းသွားပါစေ ကြည့်ပြီးသွားတိုင်း ရင်ထဲမှာ လွမ်းမောစရာ ခံစားချက်တစ်ခုခုကို အမြဲချန်ထားရစ်ခဲ့တတ်ပါတယ်။ ဒါရိုက်တာ Clarence Brown ရိုက်ကူးခဲ့တဲ့ The Yearling (၁၉၄၆) ဆိုတာ အဲဒီလို ဂန္ထဝင်မြောက် ဇာတ်ကားမျိုးပါ။ ဒီရုပ်ရှင်ဟာ ကလေးဘဝရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကနေ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲကို အကူးအပြောင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ရသလဲဆိုတာကို အပီပြင်ဆုံး တင်ဆက်ထားနိုင်ပါတယ်။ဇာတ်လမ်းနောက်ခံကတော့ အမေရိကန်ပြည်တွင်းစစ်အပြီး ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်က တောအုပ်ထဲမှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့ ဘက်စတာ (Baxter) မိသားစုအကြောင်းပါ။ ဖခငဖြစ်သူ ပန်နီ (Gregory Peck) နဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ အော်ရာ (Jane Wyman) တို့ဟာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ သဘာဝတရားကြားမှာ အသက်ရှင်သန်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရပါတယ်။သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေး ဂျိုဒီ (Claude Jarman Jr.) ဟာ အဖော်မရှိဘဲ အထီးကျန်နေတဲ့ ကလေးလေးပါ။တစ်နေ့မှာတော့ ဂျိုဒီဟာ မိဘမဲ့ သမင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့သွားပြီး "ဖလက်ဂ်" (Flag) လို့ နာမည်ပေးကာ အိမ်ကို ခေါ်လာပြီး မွေးစားပါတော့တယ်။ ဂျိုဒီနဲ့ သမငလေးတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က တကယ့်ကို ကြည်နူးစရာပါ။ ဒါပေမယ့် အချိန်တွေကြာလာပြီး သမင်လေး ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ မိသားစု စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စတင် ဖျက်ဆီးပါတော့တယ်။ဒီအချိန်မှာတော့ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရတဲ့ မိသားစုနဲ့ ချစ်ရတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးကြားမှာ ရွေးချယ်ရတဲ့အခါ ဂျိုဒီလေးအတွက် တကယ့်ကို နာကျင်စရာ အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့တယ်။Gregory Peck က သားဖြစ်သူကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သရုပ်ဆောင်သွားတာ အရမ်းကို အေးချမ်းပါတယ်။ မိခင်နေရာက Jane Wymanကတော့ သားသမီးတွေကို ဆုံးရှုံးဖူးတဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့် သားကျန်အပေါ် သံယောဇဉ် အပြည့်အဝမပြရဲတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို အကောင်းဆုံး ဖော်ပြသွားနိုငပါတယ်။ အထူးခြားဆုံးကတော့ ဂျိုဒီနေရာက သရုပ်ဆောင်တဲ့ ကလေးသရုပ်ဆောင် Claude Jarman Jr. ပါပဲ။ တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်အပေါ် ထားရှိတဲ့ သူရဲ့ ဖြူစင်တဲ့မေတ္တာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကို ပရိသတ်တွေပါ မျက်ရည်ကျရတဲ့အထိ သဘာဝကျကျ သရုပ်ဆောင်သွားပါတယ်။၁၉၄၆ ခုနှစ်က ရိုက်ကူးထားတာဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီခေတ်က အသုံးပြုခဲ့တဲ့ Technicolor ကင်မရာရိုက်ချက်တွေက သဘာဝတောတောင် အလှတရားနဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို အရမ်းကို အသက်ဝင်လှပစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်ပါတယ်။ဒီကားက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သမင်လေးတစ်ကောင်အကြောင်း သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ "ကြီးပြင်းလာရခြင်း" ဆိုတဲ့ အရာဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ်အချစ်ရဆုံး အရတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာမျိုး၊ ဘဝရဲ့ ခါးသီးတဲ့ လက်တွေ့တရားတွေကို လက်ခံရတာမျိုး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြသသွားတာပါ။တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ချစ်တတ်တဲ့သူတွေ၊ မိသားစု မေတ္တာဖွဲ့ ဇာတ်လမ်းကောင်းတွေကို နှစ်သက်သူတွေနဲ့ ဂန္ထဝင်ရုပ်ရှင်တွေကို ခုံမင်သူတိုင်း မဖြစ်မနေ ကြည့်သင့်တဲ့ ကာကောင်းတစ်ကားပါ။ တစ်ခု သတိပေးချင်တာကတော့ ဒီကားကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဘေးနားမှာ တစ်ရှူးဘူးလေး တစ်ဘူးလောက်တော့ ဆောင်ထားဖို့ အကြံပေးပါရစေ။မျက်ရည်မကျဘဲ ကြည့်နိုင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေးကို ခဲယဉ်းလို့ပါ။